Ga naar Nederlandse website  Go to English website

Blog Karin 190706

Mijn blog van de láátste fietsdag heb ik blijkbaar niet opgeslagen.  Nu moet ik een nieuwe maken.

Het dorpje Calcata  is een sprookje.  Alsof we in een andere wereld terecht gekomen zijn. En dat is ook zo. De afwisseling van de slaapplaatsen, de ontmoetingen met mensen, de verschillende gebieden,  de natuur,  alles was mooi, maar dit plekje blijft hangen. Het geluk dat we de enige Engels sprekende kunstenares Patrizia tegenkomen is op zich al een wonder. Het stadje ligt verscholen tussen bos en onkruid en het laat niet veel zien van luxe en comfort. We slapen goed, eten niet en vertrekken berg op voor de laatste kilometers. Even hebben we een discussie. Gaan we eerst naar de camping waar we de komende 3 nachten verblijven of maken we officieel de klus af en fietsen we langs de camping 19 kilometer verder naar hartje Rome, maken we een foto van “ het moment suprême"  en fietsen dan weer terug naar de camping. Yvonne kiest duidelijk voor optie 2. Hoe leuk is het niet om in Vaticaanstad te arriveren met je hele voorraad van de laatste  5 weken? Daar hebben we het toch voor gedaan? Afmaken die klus. Niet zeuren. Ik kies voor optie 1: Waarom zou ik eerst langs de camping fietsen om vervolgens meer dan 25 kilometer extra te rijden * vice versa als ik al zo moe ben, eerst lekker kan zwemmen en straks zónder bagage naar centrum Rome kan fietsen om daar uitgerust van een maaltijd te genieten? Je kunt de fiets daar niet kwijt, want ze pikken zo je tassen ervan af! We moeten even stoppen om een keuze te maken. Het wordt optie 2. Yvonne wil percee de route via het boekje afmaken. Als je ergens aan begint, maak je het af. Ik zie het verkeer om me heen razen, mijn zware fiets, mijn pijnlijke arm, maar stem er toch mee in. Oké  Yvonne, we fietsen door. De keuze is gemaakt. Ik fiets voor. Nog geen 5 kilometer later zie ik de bui al hangen:  SP34 afdaling 1 km afnemend van 12%tot 6% dan 1,4 km.3%; Einde weg links, 600 mrt.5% na nr. 131 rechts via Inverigo einde weg links Frassineto; bovenaan de helling rechtdoor via Flaminia; onder viaduct door meteen daarna rechts over ander viaduct,  dan meteen omhoog en voor de rotonde scherpe bocht door tunnel 80 meter en einde weg links naar Saxa Ruba. En daar stond ik: geen Yvonne achter me. Het was zo razend druk, ik kon niet achter me kijken. De weg was slecht, hobbel de bobbel, het verkeer raasde met 130 km per uur langs me. Geen Yvonne. Ik sta in de Saxa Rubra die vol ligt met vuilnis. Ik sta te wachten en er gebeurd niks. De meeste mannen in kapotte Fiat Panda’s toeteren op me. Ik ben blijkbaar interessant om naar te kijken. Ik rij een stukje terug en wacht op het punt waar je uit de tunnel komt. En daar komt ze: vanaf de andere kant. Ze was haar gids  kwijt. Moeten we dit wel doen? Vraagt Yvonne.  Ik twijfel nog steeds maar zeg ja, we hebben de keuze gemaakt we fietsen verder. Gelukkig volgt er een lang fietspad. Ik ben misselijk, heb dorst, honger en ben kapot. Maar ik fiets door. Yvonne is ook zichtbaar geschrokken van het stukje autobaan waar we overheen moesten. Ik lees de volgende instructie en zie een tentje staan in het boekje met de tekst: Voor kampeerders: omlaag van de dijk af via roccalvecce over 2 viaducten negeer de voorrangsweg na 300 mrt  rechtdoor totale afstand 1.1 km. Dit is de weg naar de camping?!????? Eureka! Maar toen wisten we nog niet dat deze weg was afgezet…. Wordt vervolgd….en hoe!

De actie Warm Hart loopt goed. We staan op de 1ste plaats. helpt u ook mee? We verdienen er 10.000 euro mee. Klik hier

De laatste dag! Wil je een felicitatie sturen naar Karin dan kan dat door hier te klikken. Ik zorg dan wel dat het bij haar komt.


 

 
Sponsors
  • Lifestyle
  • Program
  • Inschrijf
  • Doneer
  • Parkinson
  • Results
  • Donate
  • Vrijwilliger
  • Sponsor
  • Merchandise
  • Blog
  • Contact
  • 0

    AGENDA
    Aanbevolen nieuwe boeken (2/2)


    Meer info onder 'Merchandise'

    Titel Mrs P. wil dat ik mijn rust pak
    Auteur(s) Dominique Prins
    Titel Minder Parkinson, meer leven
    Auteur(s) Kitty Sijmons en Koen Lucas