Ga naar Nederlandse website  Go to English website

Blog Karin 190707

Nou, we gaan verder met het einde.

Het wordt nog spannend. We zijn zo on der de indruk van de laatste move dat we stilzwijgend onze trip over het veilige fietspad voortzetten.. maar bij het zien van het bordje “camping” twijfelen we beiden niet meer.  Het Pietersplein kan ons gestolen worden; wij kiezen voor veiligheid en veilig zijn. Maar we worden op de proef gesteld en inderdaad,  het klopt dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. De weg blijkt afgesloten. De ingang van de camping ligt langs de drukke autobaan. Ik denk meteen aan Camping Osebos en begrijp waarom onze gasten het zo mooi vinden. Het zijn maar 500 meter… in mijn ooghoek zie ik een oude gebochelde man met krukken over de snelweg lopen. Nou ja, lopen is het verkeerde woord, maar laten we dat gemakshalve zo laten. Hij kijkt me aan en…..Ik kijk niet. Ik denk: hoe kom ik hier weg?

We besluiten om terug te gaan en via de omleiding de weg te volgen, maar ook daar staan we  weer op de autobaan.

Probeer deze situatie te visualiseren en tot je  verbeelding te brengen. Ik fiets voor mijn vriendin met 5 fietstassen op een autobaan?!! Am i crazy???? Mijn rechtervoet doet pijn en mijn rechterarm valt er bijna af, mijn linkerhand is compleet off en ik ben inmiddels zover dat ik door heb dat ik reageer als een schildpad en ik zit op de fiets op de autobaan.  We fietsen rechts langs de kant en elke seconde komt er zoef….een auto langs.. Ik rij door en ik zie dezelfde gebochelde meneer die over de vangrail probeert te klimmen. Hij heeft inmiddels hulp van een mevrouw in een schort. Zij probeert de voet van de man over de vangrail te tillen terwijl hij steunt op zijn kruk. Ik kijk niet …, maar zie het wel. Een actie voor Flikken Maastricht. Ik constateer dat we naar links moeten,  dus voorsorteren, maar dan eerst oversteken. Hoe kan dit?? Mijn hele reis komt in één keer voorbij en de gezichten van mijn kinderen ook….Dit ga ik niet doen! Ik stop. Yvonne  staat achter me te schreeuwen. Karin oversteken,  zoef,  zoef, zoef zoef , ik kan dit gewoon niet begrijpen. Dit lukt mij niet. Ik sta letterlijk vastgenageld. Yvonne roept: " we moeten hier weg!;  kom we steken over!” , ze kijkt en voila, de haas, ze staat op de vluchtstrook;  in de tussentijd raast zowel links als rechts van  haar het verkeer met 130 kilometer per  uur. Yvonne roept tot 3x toe: “ Nu!  “,  maar mijn rechtervoet moet ik eerst op de pedaal zetten om die dan krachtig naar beneden te duwen. Ik heb geen keuze, ik ben echt bang, maar ik vertrouw op haar en bij de 5e keer dat ze “ nu! “ ; zegt, ga ik. De gebochelde man is er niet meer; geen bloed, geen ambulance? Helemaal  vol spanning komen we aan bij de receptie. Ik neem niet de tijd om te ontladen, ik stap binnen en check nogal geëmotioneerd in.

Yvonne staat buiten. We omhelzen elkaar, kus, fiets, huisje, zwembad, rust…  

De actie Warm Hart loopt goed. We staan op de 1ste plaats. helpt u ook mee? We verdienen er 10.000 euro mee. Klik hier

Wauw! Wil je een berichtje sturen naar Karin en Yvonne dan kan dat door hier te klikken. Ik zorg dan wel dat het bij op de plek komt.


 

 
Sponsors
  • Lifestyle
  • Program
  • Inschrijf
  • Doneer
  • Parkinson
  • Results
  • Donate
  • Vrijwilliger
  • Sponsor
  • Merchandise
  • Blog
  • Contact
  • 0

    AGENDA
    Aanbevolen nieuwe boeken (2/2)


    Meer info onder 'Merchandise'

    Titel Mrs P. wil dat ik mijn rust pak
    Auteur(s) Dominique Prins
    Titel Minder Parkinson, meer leven
    Auteur(s) Kitty Sijmons en Koen Lucas